Vriendin

“Ik ben zo aan het genieten”, zegt ze met een zachte g. 

De zon brandt op mijn schouders. Het is alsof ik bedekt wordt door een fluwelen dekentje dat in de fik staat. De wind blaast haar steeds een beetje uit, waardoor ik net niet moet zweten. Klaas ligt naast me, haar rossige haren dansen met de wind mee. Gek eigenlijk. Klaas was een jaar geleden nog een compleet vreemde voor me. Toen, op een zekere regenachtige donderdag, reageerde ik op haar Facebook oproep en raakten we losmakelijk aan elkaar verbonden. Als huisgenoten. Hoewel, huisvrienden zou ik het liever noemen. 

Ik was niet op zoek naar een nieuwe (soort) vriendin. Ik had de crème de la crème van de vriendinnen namelijk al gevonden. In meerdere personen, zelfs. Maar, zo blijkt: mensen komen aanwaaien als seizoenen. Ook als je verzadigd bent. Toevallig werd in die periode ook een belangrijk persoon in mijn leven buitenspel gezet (jij bent af!), dus was er ruimte vrij voor naastenliefde. En aandacht. Want dat kost het. 

Tijd en aandacht. 

Toch zijn Klaas en ik elkaar niets verschuldigd. Ik kan haar na een stilte retraite een beknopte levensupdate kan geven en vice versa. Wat ik daarvoor terugkrijg, is een frisse dosis buitenstaandersadvies. Het soort advies dat ik in mijn ‘nabijere’ kringen moeilijk zou kunnen vinden. Het is een vriendschap waarin afstand dichterbij brengt. Terwijl ze eigenlijk dichterbij mij staat dan wie dan ook. Letterlijk.

Afijn. Ik lig dus in het park naast mijn nieuwgevonden kameraad en denk aan vriendschap. Wat zeggen mijn vriendschappen over mij? Niet als gespreksstof, nee, wat zéggen zij over mij. Soms lijken vriendschappen net een gigantische draaitafel: frequentietje hier, belletjes per minuut daar, geluidsvolume dempen, harder, soms even muten. En dan samen, als je echt heel goed hebt leren draaien, komt er een productie uit die precies de juiste snaar raakt. Ik denk dat ik dat nu heb.

Want eigenlijk maakt het niet uit hoevaak ik ze spreek, hoe hard ze me op m’n plek zetten, hoe snel ze mij bellen als er stront aan de knikker is. Ik zou voor ze door het vuur gaan, dat weten ze. Andersom weet ik precies wat ik van ze kan – en mag – verwachten. Met vlagen. Want ook dat hoort bij vriendschap. Windvlagen. En soms is het windstil.

Zoek ik een dosis tough love en pijnlijk verzachtende wijsheid? Bel Julia. Zoek ik onuitputtelijk positief advies vanuit iemand die altijd (!) begrip kan vinden aan beide kanten? Facetime Car. Zoek ik een manier om onbeschaamd de lelijkste versie van mezelf te zijn?  Bel Ruby. Zoek ik een waar spiegelbeeld van mezelf? Sloggy naar Lisa. Wil ik naar de film? App Aly. 

Ondanks hun verschillen hebben ze allen één ding met elkaar gemeen. Ho, ho, niet gemeen. Eén ding hebben ze allemaal met elkaar lief. Hun voorwaardelijke liefde is zo groot, dat hij haast onvoorwaardelijk is. Dus zoek ik een bemoedigende knipoog, een goede grap of een luisterend oor? Dan hoef ik ze maar te bellen. Stuk voor stuk. Dat is zo wederzijds als dubbelzijdige tape. Wat dat over mij zegt? Dat ik een geluksvogel ben, denk ik. Ook al komt het niet altijd aanwaaien. 

PS. Wil jij columns kant-en-klaar in je mailbox ontvangen? Schrijf je hier in voor de mailing. Spammen doe ik nooit. Pinky beloofd. 

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *