Vergetelheid

Als je er niet meer bent

Soms stel ik me voor hoe het zal zijn op mijn begrafenis. Wat zullen mensen over mij zeggen, wat zullen ze zich herinneren? Welke foto kiezen ze uit? Wordt het druk? En: hoe zal ik doodgaan? Die gedachtestroom is de meest lugubere en egoïstische vorm van zelfreflectie. Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, word ik liever begraven of verbrand? Tegelijkertijd is het ook de meest realistische denkvloed. Want doodgaan, doen we allemaal. Alleen zijn we er niet zo bewust mee bezig – of nu ja: ik niet. Totdat dood op het dagprogramma komt te staan. Wanneer je ongeneeslijk ziek wordt, of voor een bus komt te liggen. “Vergeet niet uit te checken bij uw eindhalte, alstublieft.” Dan pas vraag je je daadwerkelijk af: hoe ziet mijn stempel op deze aardkloot eruit?

Als je zelf de hoofdrolspeler van de ‘dood’ bent, dan stel je jezelf hele andere vragen dan wanneer iemand van wie je houdt ziek wordt. Dan vraag je je niet af wat anderen zich zullen herinneren, maar: hoeveel herinneringen kan ik nog maken? Hoe zal ik hem of haar herinneren? Vergeten wordt plotseling onze grootste vijand, en het ‘nu’ wordt vervaagd door de parels van het verleden.

Maar als er iets bestaat tot in den eeuwigheid, is het wel vergetelheid.

We worden allemaal vergeten. Jij en ik. Iedereen die je kent. Over twee of drie generaties, zijn alle herinneringen van ons vervaagd als een zandkasteel bij vloed. Mijn achter-achter-achter-achterkleinkinderen weten enkel nog wat ik deed en héél misschien – als ik het goed doe – hoe succesvol ik was. Niet hoeveel liefde ik gaf of mocht ontvangen. Niet welke levenslessen ik moest leren, of heb beleerd. En zo hoort het ook te zijn. Want ik ben God, Allah of Jahweh niet.

Toch betekent mijn kleine leven niets meer dan de liefde die ik op dit moment heb, en de liefde die ik ooit heb gehad. Hoe nietig of klein dat ook lijkt. Voor mij is het groots. Ik ben een zandkorrel op de bodem van de zee, een bubbeltje koolstofmonoxide in een oceaan van Cola Light. Ik ken mijn plek, en ik ben niet bang om verloren te raken. Onderdeel zijn van iets groots betekent kwijt mogen raken. Vergetelheid is onze zegening, alleen zo maken we plek voor nieuw leven. En nieuwe liefde. Dat we het mogen onthouden.

PS. Wil jij columns kant-en-klaar in je mailbox ontvangen? Schrijf je hier in voor de mailing. Spammen doe ik nooit. Pinky beloofd. 

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *