Universeel

Het is al een paar dagen uit. Haar hoge stem klinkt door de woonkamer. Om ons heen zijn de heuvels verlicht door de maan. Er is niets, behalve wij. En de buren dan.

“Toch valt er ook een last van mijn schouders”, verzucht ze.

Ik denk terug aan mezelf drie dagen post split. Ik kan me de gevoelens zo voor de geest halen. Of: voor het hart. Ik neem mezelf terug naar onze laatste sigaret op de het balkon. Ik voelde het soort kinderlijk verdriet dat je kreeg wanneer je iets zo graag wilde, en het toch niet lukte. Het stroomde door tot in mijn tenen en gonsde weer terug naar mijn hoofd. Gelukkig weegt verdriet niks, ik heb dat gescheurde balkon nooit vertrouwd. Als verdriet iets woog, lagen we nu in de achtertuin van die chronisch schreeuwende buurvrouw. De trut.

Het bed staat in delen tegen de muur. Het matras ligt uitnodigend op de grond alsof het zegt: “Kom maar terug hoor. Ik ben misschien niet helemaal de oude, maar ik functioneer nog wel.”

Grappig, zo voelde ik me ook.

“Blijf maar hier”, dacht ik steeds. “Wij horen dit helemaal niet te doen”. Het was irrationeel, het was aanhankelijk. Het was de universele taal van liefdesverdriet.

Ik wist niet beter.

Hij draait zijn hoofd naar me toe, zijn ogen zingen een droevig liedje. Hij kijkt naar binnen, neemt een laatste diepe hijs van z’n sigaret en richt zijn blik weer op mij. “We hebben er jarenlang samen op gedroomd, en nu halen we hem samen uit elkaar.”

Even slikken. Het was net zo verdrietig als mooi. Vergelijkingen leggen kon hij als geen ander.

“Ik vind dat wel mooi”, zegt hij, alsof hij mijn gedachtes leest. Kon hij mijn emoties maar lezen, dacht ik. Mijn gevoelens vliegen langs hem heen als een vlinder die net ontpopt is. Zoals altijd.

Hij wist ook niet waarom we daar waren beland. Hij wist niet beter.

Voor haar is het drie dagen later. Ik ben inmiddels een jaar verder. Zij staat nu op mijn balkon en mompelt in zichzelf: “Blijf maar hier, wij horen dit helemaal niet te doen.” Maar de universele taal van liefde heeft gesproken, en ze zegt altijd hetzelfde:

“Ga maar verder, zo hoort het te gaan.”.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

2 Comments

  1. Robbedoes

    8th dec 2018 - 1:03 pm

    Mooi geschreven. Ik ben fan van je columns 🙂

    • Lisanne

      30th dec 2018 - 11:30 am

      Dankjewel lief! En ik van jou!

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *