Tijdmachine

Je bent nu 17, bijna 18. Je bent samen met je eerste tweede vriendje, maar het eindstation nadert. Gelukkig hoef je alleen tweehonderd keer naar My Beautiful Dark Twisted Fantasy te luisteren, daarna ben je weer vrolijk.

Je hebt net je diploma behaald. ‘Geslaagd met kop boven het maaiveld’, zullen ze omroepen. Met je perfect gekrulde coupe teken je voor een nieuw begin. Je gaat solo de schoolbanken in, kiest de leegste rij uit en vindt vriendschap in de plaats. Jullie zullen symbolisch naast elkaar blijven zitten, ook om 4 uur ’s nachts in de taxi naar huis in Antwerpen. Met het raam open, anders moet je kotsen.

Je leert dat pijn onvermijdelijk is, maar diezelfde hartpijn zal je veel brengen. Je ziet dat vriendschappen opbloeien wanneer woorden tekort schieten. Juist dan is zijn belangrijker dan zeggen.

Je wereld wordt groter en je kring wordt kleiner. Je reist naar Bali, Thailand, Vietnam, Miami, Barcelona, Griekenland, Korea, Qatar, Toronto, Kaapverdië, Londen, Israel en Colombia. Dan vergeet ik er geheid nog wat. Je zal voor altijd verpest worden door een business class vlucht naar Toronto. Eens een prinses, altijd een prinses. Je luistert naar je intuïtie, laat mensen los die het loslaten waardig waren.

Je gaat van iedere donderdag dronken in de club naar werken aan een carrière waarin woorden betekenis krijgen. Groen als gras rol je de reclamewereld in. Je zal reclames bedenken en schrijven, schrijven, schrijven. Altijd. Je pitcht voor hele rijke mensen en je zal slechte grappen maken op hele ongelukkige momenten.

Falen staat trouwens ook op het programma. Vaak ook. Dat is niet erg, want inmiddels weet je dat echte glans nooit zonder wrijving is. Over falen gesproken: je zult al je geld uitgeven en je toch rijk voelen. En dat is dus eigenlijk winnen.

Je vindt iemand waarmee je jezelf oud ziet worden. Zijn vastberadenheid wordt jouw kompas en jouw rust zijn thuishaven. Jullie maken van een huis jullie thuis. Volwassen worden jullie samen, maar oud worden jullie alleen. Het is de tweede, maar je weet dit keer: alles komt goed door tijd en de mantel der liefde. Je zus leert je keer op keer wat onvoorwaardelijke liefde betekent en je zult een piepklein stukje ervan vereeuwigen op je rechterarm. Opdat gij nooit vergeten zou.

Die mantel der liefde leer je wat vaker af te doen. Je zegt nog vaker wat je denkt. Ook als die waarheid soms een beetje (heel) lelijk is.

Je leert dat niets zomaar gegeven wordt, behalve de zonsopkomst. Die komt niet op in het westen en dat leer je pas op je zevenentwintigste verjaardag want soms leef je onder een steen. Het is niet erg dat je niet altijd weet waarin je moet geloven. En twijfelen aan jezelf mag ook. Is gezond. Wees een doorgeefluik: denk groot, maar waardeer klein.

Je leert dat je veel moet en wil leren, maar dat je niet alles moet willen leren. Levensvragen worden beantwoord, en je krijgt er dubbel zoveel vragen voor terug. Je hebt nog steeds geen antwoord op de vraag: bestaat er een parallel universum? En ook niet op: zien we allemaal dezelfde kleuren?

Je broer krijgt een prachtig gezinnetje. Je moeder zal haar eigen pad bewandelen en je zal naar je ouders kijken en denken: liefde is een keuze en dat is het eigenlijk altijd al geweest.

Je leeft en je leert. Iedere stap en keuze en fout is van jou. 100 procent. Ik kan niet anders dan afsluiten met de woorden van (hobby)filosoof, levensgenieter en vriendin Alyssa Mahler: Live a little. 

Zie je in 2029.

Meer lezen?

Ladder

Ladder

november 08, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019
Afstand

Afstand

augustus 27, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *