Thuis

Het lijkt wel gisteren. Ik zat op de houten vloer in Alyssa’s huis. De spiegel stond daar en ik moest mijn gezicht schilderen want: werkdag. De tranen liepen over mijn wangen. Ik wist niet meer waar ik het zoeken moest (een huis). De vorige had ik opgezegd, zonder een andere optie. Onzekerheid siert me niet, maar het alternatief was nog langer samen met hem daar te blijven wonen en ik kreeg al jeuk bij de gedachte.

Een nieuw huis, dus.

Omdat thuis mijn heilige graal is, had ik eisen. Ik zat niet te wachten op een huis met vijf huisgenoten. Ik wilde een huis waar ik niet iedere woensdag “lekker samen” hoefde te eten. En ik wilde al helemaal niet de stad uit. Ik geef toe: na Oudezijds en Van Spilbergen was ik voorgoed verwend. Wat ik wilde, was een leuk huis met iemand zoals ik: iemand met een licht einzelgänger gehalte. Een beetje zweverig en nuchter. Met humor, belangrijk.

Na zeshonderd Facebook oproepen was ik een illusie armer. Dus daar zat ik dan, gevloerd door onmacht op een vloer die niet van mij was. Even m’n moeder bellen voor verlichtend advies: “Beeld je in dat je ergens woont: hoe ziet het eruit? Wat voel je? Zie je het voor je?”. Het was mijn laatste strohalm: een kwartiertje visualiseren op hoop van zege. Drie dagen later verschijnt een bericht in een Facebook groep.

Caroline Klaassen

Je krijgt een ruime kamer met Frans balkon, inbouwkasten en deelt de ruime badkamer en keuken alleen met mij. Ben jij of ken jij iemand (25-30) die een fijn huisje zoekt zonder al te veel verplichtingen? Let me know.

En of ik het haar liet weten. Onderweg naar het huis raakte mijn band lek, maar dat was geen teken (besloot ik). Ze opende de deur, liet me het huis zien. Ik maakte wat grappen en vertelde haar over mijn ex-situatie. Zij zat in hetzelfde vaarwater, dus we bonden over Jan Geurts. Dat boek leest iedereen met hartzeer namelijk. Thank me later.

Caroline werd Klaas. We zijn inmiddels dik anderhalf jaar verder en haar Amsterdamse tijdperk zit erop.

Het is vroeg en mistig en onze straat slaapt nog. Ik sta op het Franse balkon met mijn badjas strak om me heen gewikkeld. “Ho stop!” seint ze naar haar vriend achter het stuur. De fietser passeert. Ze kijkt omhoog naar me en wijst naar de verhuiswagen: “In het kader van legendarische slogans: ‘HUUR NIET TE DUUR’.” Ik lach hardop, gekke Klaas.

Ze rijden weg naar hun nieuwe thuis. Eentje waarin ik haar niet meer ‘s nachts wakker maak door gestuntel. Eentje waarin zij nooit meer haar bek brandt aan mijn geïmproviseerde kookkunsten. En eentje waar we nooit meer engelenkaarten trekken en elkaar de betekenissen voorlezen. En, ongetwijfeld haar favoriet, eentje zonder muizen.

Ik voel me melancholisch. Blij en alleen. Het Franse balkon met instortingsgevaar is nu de mijne, niet de onze. Mijn thuis zal anders zijn zonder Klaas. Het is goed zo, niets blijft hetzelfde. Behalve één ding dan. Ze zeggen dat mensen als seizoenen zijn, zij zal voor mij altijd lente blijven.

Meer lezen?

Ladder

Ladder

november 08, 2019
Afstand

Afstand

augustus 27, 2019
Tijdmachine

Tijdmachine

juli 10, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *