Spiegels

Het is 02:19. Godver, heb ik het wéér laat gemaakt. Ik was – tot mijn grote teleurstelling – om half twaalf al thuis. Niemand wilde biertjes drinken. Een normaal mens zou genieten van het vooruitzicht van de vroege nachtrust. Zich verheugen op de geur van zondagochtend, wanneer de vogels tjilpen en lentebloesem de bomen siert.

Ik niet.

Ik tuur naar mijn uit de kluiten gewassen iPhone scherm. Ik kocht destijds een Plus gevaarte om er later pas achter te komen dat het formaat zijn enige minpunt was. De ironie. Ach, zo kan ik alle pracht, glitter en praal extra goed zien.

Het is nog steeds 02:19 en ik kijk naar het fotogenieke peuterkind van een onbekende, doch beeldschone jongedame. Ik scroll naarstig door en beland in 2015. ‘Giving birth was such an inspring and transformative experience’ leest het onder de kersverse babyfoto. Ik vraag me af of ze gepoept heeft tijdens de bevalling. Het staat er niet bij. Jammer. Is het al bedtijd?

Ik kijk naar mijn noodlotgenoten op Happn. Een selfie, een gezellige vriendenfoto met bierhelm en één spiegelfotofriday zonder shirt. Het lijkt wel de heilige drie-eenheid. Trinitas Vrijgezelitas. Tweeëntwintig minuten en een eindeloze rits aan profielen later, klikt mijn iPhone op slot. Het bitterzoete geluid van verlossing.

Ik draai mezelf op mijn linkerzijde en probeer mezelf het citaat van Henk van Straten voor de geest te halen. Klaas Vergeet-nogal-vaak. Iets met hoe anderen spiegels zijn. En, als logisch gevolg daarvan: hoe je zelf knapper denkt te worden van de lelijke mening over een ander. Hij heeft het over spiegels, maar hoe zit dat dan met maskers?

Ik denk aan de uitgefilterde peuters op Instagram. De zorgvuldig uitgekiende fotoalbum selectie van vrijgezellen op Happn. De succesverhalen van jonge ondernemers op LinkedIn. Als zij spiegels zijn, vraag ik me af wat hun reflectie over mij zegt. Kan ik mezelf wel goed zien als mijn reflectie een vertekend beeld geeft – eentje vol maskeringen en tierelantijnen? Kan ik ervoor kiezen om mijn eigen spiegel te zijn?

Ik zoek naar een zelfweerspiegeling en fiets terug in de tijd.

Het is bijna half twaalf. Ik rijd naar huis en bekijk mezelf van een afstandje. ‘Ook dat is single zijn’, hoor ik mezelf bij voorbaat semi-verontschuldigend grappen bij thuiskomst. Mijn telefoon gaat. ‘Ik ben op een verjaardag’, zegt hij. ‘Maakt niet uit hoor. Ik ga lekker slapen’. En zo plots, héél even, ruik ik de lentebloesem al.

* “Niet zelden is een lelijke mening over een ander in feite een kwast waarmee je jezelf mooi tracht te schilderen. De wereld hangt vol met spiegels, tenslotte.” Klik.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *