Reddingsvest

Ik denk dat een groot deel van liefde is
weten voor wie je door het vuur zou gaan
En ik zou alle vreugdevuren en bosbranden
voor jullie doorkruisen

Van sentimenteel gedoe krijg ik spontaan uitslag. Toch heb ik er een handje van om mijn vrienden en familie zo af en toe een extra dosis liefde te geven. Een handje? Zeg gerust een boodschappenmandje. Althans: zo zie ik het zelf – want dat vertroetelende was niet altijd zo. Zeggen dat je van iemand houdt, of dat je iemand waardeert, leek me vroeger een tikkeltje overbodig. Maar in tegenstelling tot een gekookt eitje, word ik met de tijd zachter.

Ik geloof dat dit komt door de zwaartekracht van mijn rugzakje. Je leeft en leert, en zonder dat je het echt doorhebt, zal ergens in je rugzak plaats worden gemaakt voor dankbaarheid en liefde. Door de wolken heen, zeg maar. Dat wil niet betekenen dat ik veel heb meegemaakt. Dat doet er ook helemaal niet toe. En da’s juist het mooie. Mijn vriendin Caroline zegt altijd: “Ik kan niet oordelen over jouw verdriet, jouw ergste is mijn ergste niet. En andersom. Zo hoort het te zijn.”

Toch zou het fijn zijn, om een klein beetje verdriet samen te dragen – net zoals je vreugde deelt. Verdriet delen is veel lastiger. Blij delen is als fietsen met code geel in de rug, terwijl verdriet delen een soort zwemmen met reddingsvest is. Je komt niet echt hard vooruit, maar je zinkt in ieder geval niet.

Dat is perspectief in een notendop.

Als je een piepklein beetje slecht gaat in het leven, ben je gauw geneigd om ofwel in je pech te verzuren, óf je zegeningen te tellen. Het verschil tussen een zuurpruim en een levensgenieter, is mijn inziens niets meer of minder dan de houdbaarheid van je dankbaarheid.

Als je door een wildwaterbaan raast en je kneitertje hard overboord gelanceerd wordt, ben je blij om een reddingsvest aan te hebben. Toch vervaagt dat gevoel als sneeuw voor de zon. Maar zoals blijheid vervaagt, blijven dompers vaak hangen als mascara in een tropische stortbui. Prominent aanwezig en lastig te restaureren. De juiste vraag is dan: hoe ga je terug naar de blijdschap om je reddingsvest? Niet: hoe kleur je niet buiten de lijntjes, maar: hoe kleur je de kleurplaat van je leven in zijn geheel? Met kleur of een Bic balpen?

Dat zijn perspectief en dankbaarheid in diezelfde notendop.

Ik vind iedere dag reddingsvesten en kleurpotloden en halfvolle glazen water. Ik vond mijn antwoorden in alle liefdes van mijn leven. Mijn vader en moeder. Mijn zus. Mijn zussen Caroline, Julia, Lisa, Ruby. Mijn filmclub Alyssa. Marcules. Mijn kleine Bob en zijn ouders. En iedereen daaromheen.

Mijn dankbaarheid is groter dan het universum. Dat is het enige wat telt.

Door het vuur en weer terug

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *