Paisa

“Papaya means chance. Don’t give them a papaya means: don’t give people the chance to steal anything.”

We staan in El Centro de Medellin, zo’n 8.800 kilometer van mijn eigen bed verwijderd. Ruby en ik spraken tien keer vol verwondering uit hoe bijzonder het is hier te mogen zijn. Hier te kúnnen zijn. We zijn hier pas een paar dagen, tel uit je winst. Reizen an sich, is niet vanzelfsprekend, maar reizen in landen die een “onveilig-“stempel opgeplakt hebben gekregen al helemaal. Eerlijk is eerlijk: Colombia draagt een felrood stickertje met “GEVAARLIJK” pats boem op haar voorhoofd. Als de wereld een kleuterklas was, zou Colombia voor ons Westerlingen het stoute jongetje zijn. Dus als ik aan iemand vertelde waar Ruby en ik naartoe gingen, was de reactie daarom meestal: “Weet je het zeker?” en “Is dat niet onveilig?”. Ik gaf ze geen ongelijk. 

Medellin was twintig jaar geleden de gevaarlijkste stad ter wereld. Maar, zo spreekt onze trotse paisa en tourguide Maribelle, dat duistere verleden maakt nu plaats voor licht. Soms letterlijk. Zo bouwden ze een prachtig plein met verlichte architectonische bomen op één van de meest criminele plekken in Medellin, plaatsten ze een volmaakt standbeeld naast een verwoest standbeeld dat opgeblazen werd tijdens een groots straatconcert (lees: 21 doden), bouwden ze bibliotheken in arme wijken en creëerden prachtige metrolijnen om arm en rijk Medellin met elkaar te verbinden. 

Deze plekken zijn een fysieke gewaarwording van een volk dat met een grote glimlach – en soms knipoog – naar de toekomst kijkt. Zónder (de slachtoffers van) haar verleden te vergeten. Dat is iets om trots op te zijn, en dat zijn ze ook. Zo is er in de metro is geen enkel krasje, graffiti of vuiltje te bekennen. Daar kunnen wij nog een puntje aan zuigen. Ook Maribelle vertelt de vele kanten van Medellin’s historie vol trots – zelfs de verhalen die het onveilige imago van Colombia veroorzaakten. Niet omdat ze trots is op deze gruwelijke gebeurtenissen, maar omdat ze trots is op de manier waarop ze het hoofd boven water hielden. Hoe háár mensen een stad die kopje onder ging, reddingsboeien bleven toewerpen. Een land dat één goal tegen Duitsland tijdens de wereldcup finale vierde alsof ze de titel mee naar huis namen. Een schril contrast met onze Westerse Dafne Schippers mentaliteit. Zo’n nationale ruggegraat krijg je niet zomaar. Daar heb je ongekende vechtersmentaliteit voor nodig. En een selectief geheugen. Noem het geestdrift. Noem het bovenal: leerzaam. 

Ik kijk op vanuit mijn hangmat, de zon verdwijnt bijna achter in de donkergroene bergen. Even daarvoor sieren de talloze kleurrijke gebouwen de skyline. Ze zeggen altijd dat reizen je horizon verbreedt. Stiekem is de horizon hier net zo breed als thuis, maar als ik zie hoe deze liefdevolle mensen omgaan met hun verleden, wil ik mijn toekomst met een vleugje Colombiaanse spirit inkleuren. 

Om jullie brandende vraag te beantwoorden: het grootste gevaar van Colombia vandaag, is het meer weg willen gaan. Oh, en beroving. Maar deze ervaring kunnen ze nooit meer van me afnemen, dus dat zal mij een chorizoworst wezen.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

1 Comment

  1. CK

    18th sep 2018 - 9:28 pm

    LOVE DIS SANNIE

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *