Muilen

Vandaag ging ik alleen de deur uit om een kopje koffie te drinken bij mijn lokale koffieboer. De mensen daar beginnen me al te herkennen. Het is fijn en verontrustend. Op de zwarte muur naast de ingang staan wel twintig namen in wit krijt opgeschreven, ernaast staan strepen. Soms eentje, soms zeven, soms tien. Alle mensen die in het krijt staan worden vertrouwd. Mooi dat het nog bestaat, denk ik.

Boven de vertrouwelingen hangt een papier met koeienletters: Gelieve het muilen tot een minimum te beperken. Ik stel me voor dat Bert hierom lacht, maar ik ken hem niet goed genoeg om dat te denken. Projecteren is zeg maar echt een ding, net als tongen in het openbaar (zo blijkt).

Ik vraag me af hoe het met zijn baby gaat en of ze veel gegroeid is en of ze op Teddy lijkt. Ik zal vragen om een foto en hij zal haar laten zien en ik zal ongevraagd hetzelfde doen want zo ging dat vorige keer ook en ik ben een gewoontedier.

Ik plan wat blauwe blokjes in mijn agenda, zo lijkt mijn leven nog ergens op. Op het raam blijven regendruppels plakken, soms breekt er een druppel en loopt hij omlaag. Er verschijnt een (1) in mijn tabblad. Het is een uitnodiging voor een video interview van een groot bedrijf waar veel mensen willen werken. Eng, denk ik. Maar ik heb niets te verliezen. Geen eer want die hou ik meestal aan mezelf. Ook geen zekerheid, want dat is een illusie. Niet is zeker, behalve dat morgen niet bestaat dan.

De afgelopen maanden ben ik niet bezig met nu. Altijd met morgen of overmorgen of over een maand of met gister. Zonde, weet ik wel, maar vooruitblikken zit in mijn natuur. Ik zei toch dat ik een gewoontedier was.

Soms denk ik aan wat zou ik doen als ik nooit doodging. Als er altijd nog morgen is, deed ik vast niks. Maar als morgen een illusie is, waarom leef ik dan nu niet tegenovergesteld?

Meer lezen?

Ladder

Ladder

november 08, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019
Afstand

Afstand

augustus 27, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *