Liefdesblijdschap

Het is november. Dag 7, of 8. Ik weet het niet precies. Wat lul ik nou? Het is dag 8.

Mijn thee riekt naar mandarijn en de kussens knuffelen mijn rug. Het is inmiddels elf uur ’s avonds, dus mijn timing is van het kaliber lik m’n vestje, kwijl eroverheen en breng hem terug zonder het retourbonnetje. “Boeiend”, spreek ik mezelf toe. “Ik schrijf tenminste.” Daar had ik de afgelopen periode moeite mee vanwege acute hartzeer. Laten we wel wezen: gezanik over liefdesverdriet is weinig inspirerend. En daarnaast ambieer ik geen carrière als Willem Schudspeer. Nee? Ok doei!

Op dit moment is mijn denktank net een stoma. Vul verder in: willekeurige reeks deprimerende bijvoeglijke naamwoorden. Het voelt eigenlijk een beetje alsof ik rondjes ren met chronische kramp in mijn kuit. In het midden staat een doosje met allemaal gezellige herinneringen en mijn rondjes worden steeds groter. Soms sprint ik keihard, soms pak ik een slakkentempo. Da’s eigenlijk best ironisch, omdat men liefde graag vergelijkt met een marathon. Je moet er keihard voor werken, en ondanks liters bloed, zweet en trainen, ren je hem uiteindelijk toch altijd op karakter.

Spoiler alert: ik heb de finish niet gehaald. Mijn oren suizen nog van het startsein of we zijn alweer gediskwalificeerd. Als ik mijn romantische alter ego vrijuit laat spreken, voelt dat alsof ik permanent een hutje moet huren in the upside down. En dat hok moet ik dan delen met een huisgenoot met zweetvoeten. Nee, wacht: het voelt als die afscheidsscene in E.T. Santje phone hoooome. Kak dus, geen bereik. Doe dan maar een Pizza Treurwilg Deluxe alstublieft. Met sambal.

Als verliefdheid blijdschap is voor wat er nog komen gaat, dan voel ik nu het verdriet om wat ooit geweest is. Of om wat nooit meer zal zijn. Maar ik kan niet anders dan mezelf terug de aardbodem optrekken. Denk aan gedachten als: “Wat zit je nou droef te toeteren meid, je hebt het toch leuk gehad?”. Klopt als een slagader. Maar waarom moet het dan allemaal overschaduwd worden door triestheid? De irrationele afhankelijkheid van mensen en de vergankelijkheid van liefde toch altijd. Ik word daar dus lichtelijk baldadig van.

Daarom heb ik besloten om in opstand te komen. Ik stem vanaf nu op de Partij voor Liefdesblijdschap, want veel liever kies ik voor tranen van geluk om wat er geweest is. Liefdesverdriet heb je voor je ego, liefdesblijdschap heb je voor jezelf. Alleen een pepernoot (of, beter nog: taaitaaipop) zou herinneringen laten verpesten door spijt of verdriet. Die nutteloze emoties besteed ik veel liever aan mijn geplukte wenkbrauwen in de vierde klas of mijn met diamanten belegde navelpiercing. Dat was pas verdrietig.

Wat wij hadden was mooi, net bellenblaas. Van die grote die je alleen kunt maken met een touw en een emmer vol met zeep. Een bel met duizend kleuren, steeds weer met een nieuwe vorm en nooit op éénzelfde plek. Als het zonnetje scheen, trok ze zelfs publiek. Het liefst huppelde ik er dwars doorheen om te zien of ze wel echt was. Maar toen ik er eenmaal doorheen prikte, schrok ik dat ze klapte. Dat doet liefde met je. We waren net zo betoverend als tijdelijk. En dat is oké.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *