Lef

We zitten in de bioscoop en Devil’s Pie is net afgelopen. De stoel onder mijn bips zit nog net zo lekker als 97 minuten geleden, mijn kippenvel is afgekoeld. Nog altijd denk ik aan het woord chicken skin als ik kippenvel krijg, net zoals ik altijd denk aan Pilot Jones wanneer ik een vliegtuig hoor overvliegen.

“Please give a warm welcome to Carine Bijlsma”, zegt de programmeur. Haar handen lijken klam, haar toon gespannen. Ik stuiter bijna uit mijn stoel van enthousiasme. Ik word heel gelukkig van vragen stellen en filmmakers. Met name de combinatie.

De Nederlandse regisseuse vertelt over den beginne: “I went to his concert and wrote a short letter, saying that I wanted to make a documentary about him. I handed it to some people, but didn’t hear back from them. I found an email address from a band member, dropped a line, got a callback and jumped on a plane to New York the next day. I bluffed that I was in town.”

In de 7 (!) jaar die daarop volgde, maakte Bijlsma 54 shows mee en schoot honderden uren aan film. Haar documentaire ging drie weken geleden in première op het Tribeca Film Festival en wordt met open armen (en oren) ontvangen. Bejubeling alom.

Het doet me denken aan Nabil. In 2003 kwam hij één van Kanye’s eerste mixtapes tegen en dacht: ‘Dat kan nog weleens wat worden’. Hij besloot de domeinnaam kanyewest.com te kopen. En ja hoor, een paar maanden later belde het management van West:

“What do you want for the domain?”

Een fotoshoot met Kanye was zijn antwoord.

Nabil werd Kanye’s vaste fotograaf en werkte inmiddels met de grootste muzikanten ter wereld. Ook zijn eerste feature film is net in première gegaan op het Tribeca Film Festival.

Op een nacht besloot ik hem te mailen (“Als je ooit in de buurt bent, laten we dan koffie drinken”). Dat ik een fangirl leek, ist mir wurst. Een lege inbox heb je, ‘ja’ kun je krijgen. Een half jaar later zaten we aan het bier. Een masterclass regie leek niet te passen in de tijdspanne van drie biertjes, maar het opende mijn ogen: de wereld ligt aan je voeten – mits je een beetje durft. Tegenwoordig maak ik topsport van vreemde-mensen-mailen, maar als 19-jarige vond ik dat doodeng. Wat blijkt: nergens voor nodig.

Een goed verhaal begint altijd met één ding. Of met twee dingen, eigenlijk: ballen. Of eierstokken (#farkpatriarchy). Zoals mijn spirituele held Jerrod Carmichael zegt: “I hate wasted potential, that shit crushes your spirit.” Het maakt niet uit hoe groot je podium is of hoeveel stappen er tussen jou en je droom zitten. Schrijf een brief, bluf een beetje, koop een domeinnaam.

Je hebt pas echt iets te verliezen, als je wacht totdat kansen komen aanwaaien. Creëer lekker je eigen code oranje.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik

Meer lezen?

Ladder

Ladder

november 08, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019
Afstand

Afstand

augustus 27, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *