Kwijt

“Bel me even als je wakker bent.” 

Dat zegt ze normaal nooit, er zal wel iets zijn. 

“Ze hebben ingebroken.” 

Hè, kut. Moeten ze net haar hebben. Zij die wel zestien keer per dag het slot dubbelcheckt.

“Huh? Jezus. Wat hebben ze meegenomen?” 

“Geen idee nog. Ze hebben wat waardevolle spullen laten liggen, maar onze paspoorten zijn weg.” 

Iemand is ongevraagd haar veilige thuishaven binnengevaren. Zonder toestemming. Zonder pardon. Hij stal waardevolle spullen, sommige meer emotioneel dan materieel, maar dat is om het even. De emotionele waarde was dat ze daar hoorden te blijven, precies waar ze ze achterliet. Maar dat is niet zo.

Dat is misschien niet eerlijk, maar dat maakt het universum natuurlijk geen ruk uit. Vroeg of laat worden we allemaal bestolen. Ook al leren we onszelf een scala van dwangneuroses aan om het te voorkomen. Je kunt wel duizend keer checken of de deur op slot is, maar dan klimmen ze naar binnen via je raam. Je kunt de sleutel naar je hart precies in die gleuf van de afvoer van de stoep laten vallen, maar dan komt hij weer bovendrijven op het depot van emotionele onbeschikbaarheid. En dan moet je hem nog zelf komen ophalen ook. 

Ergens is dat wel iets moois: de garantie van verliezen. Oké, de schoonheid van kwijtraken moet misschien niet verward worden met de wreedheid van diefstal. Maar misschien liggen die twee dichter bij elkaar dan we durven toe te geven. Je kunt wel een miljoen redenen bedenken om iets niet kwijt te willen raken, maar misschien zit stiekem een klein deel van het geluk van hebben wel in de mogelijkheid om te verliezen. Symbolisch of niet. 

Helden in actiefilms zijn altijd alles verloren. Hoe dramatischer, hoe beter. Diezelfde held(in) leeft een sober bestaan, vaak liefdeloos, zodat niemand hem of haar iets kan afnemen. Misschien doen ze dat omdat verliezen een universele angst is. Maar puntje bij paaltje – of in dit geval: dramatische regen bij romantische zoen-scene – leert hij of zij altijd: de angst om iets kwijt te raken, mag nooit groter zijn dan de vreugde die je krijgt als je investeert. In mensen, vooral. En heel soms ook in spullen, gaf ze toe met een materialistische zucht. Picasso, baby. 

Zeg nou zelf: zou je een kampioenswedstrijd voetballen als je niet kon verliezen? Zou je blijven bowlen met slurf? Zou je de discussie aangaan als je wist dat je altijd gelijk zou krijgen? Denk het niet. Maar zou je je lievelingsschoenen kopen als je ergens onderweg een zool zou kwijtraken? Zou je verliefd worden als je wist dat je hart gebroken zou worden? 

Ik hoop het wel.

Alle filosofische rationaliseringen daargelaten: ik hoop dat de schurk met zijn poezelige blote voetjes in een stukje lego stapt terwijl hij naar de wc rent met een zware voedselvergiftiging. Vergevingsgezindheid kan me gestolen worden. 

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *