Jubileum

––

Het is ochtend en ik zit scrollend op de bank. Mijn onbewuste verslaving heeft de strijd van mijn Facebook-walging wederom gewonnen. Na een paar vliegende honden en babyvideo’s scroll ik langs een foto van mijn moeder. Het is een collage samen met mijn vader in de kas. Bovenin siert een feestelijke mededeling: “25-jarig jubileum Kwekerij Celine.” Ik grinnik. M’n moeder is niet alleen bezweken onder de social media druk, maar gebruikt het nu zelfs voor schaamteloze zelfpromotie. Wat een heerlijk mens. Mijn gegrinnik wordt al gauw overschaduwd door een nostalgische bewondering.

Ik moet denken aan de liters zweet, bloed en tranen die ze in dat gigantische glazen hok hebben verloren en aan hoeveel die kas ons heeft gegeven. Ik denk aan hoe we iedere winter uit bed werden geroepen omdat de schuur was ondergelopen door de storm. Ik denk aan de nachten waarin zij wakker lagen terwijl wij heerlijk lagen te dromen. Als kind neem je die dingen voor lief. Zo vond ik de jaarlijkse rondleiding door de kwekerij voor mijn klasgenootjes tamelijk oninteressant. De tuin was immers gewoon mijn thuis, mijn speeltuin. Maar nu ik terugkijk op hun 25 jaar keihard werken, vind ik daar niets gewoons meer aan.

Ik weet niet of dat komt door mijn leeftijd of de tijd waarin ik leef. Misschien komt het doordat ik een collectieve afkeer zie tegen het concept van ‘gewoon hard werken’. Mijn generatie maakt zich niet zo druk over de praktische zaken van de toekomst zoals pensioensregelingen en huizen kopen. Dat komt allemaal wel. Wij maken ons veel liever druk om ideologische verwachtingen die we hebben van de toekomst. Niet zozeer vanuit anderen, maar vanuit onszelf. Denk aan: “Zit ik wel op het goede pad?” “Wat wil ik nou eigenlijk?” en “Ben ik wel ergens héél goed in?”

Wij willen dromen. Iedere dag lachend op onze fiets naar werk. Het gevoel hebben dat we de wereld aan het veranderen zijn, één e-mail per keer. Maar kan het zijn dat ons morele waardeoordeel over onze prestaties ons laat vergeten wat de waarde van presteren is?

Het is ook wel lastig om waarde(ring) te meten in een wereld waarin die meetbaarheid steeds schaarser wordt. Neem nou functies als ‘creatives’, ‘projectmanagers’ en ‘copywriters’. Die laatste categorie is die waar ik mezelf onder mag scharen. Hoe goed ik mijn tekst of concept uitdenk heeft geen directe invloed op de beloning die daar tegenover staat. Ik verdien niet méér wanneer mijn woorden in een optimale luchtvochtigheid hebben gebloeid. Mijn tijd en energie betaalt zich niet 1, 2, 3 uit. Dat kost maanden, soms jaren. En dat maakt het zo nu en dan knap lastig om trots te zijn op wat je doet.

Waar mijn generatiegenoten en ik naar streven is op een hele andere manier pragmatisch en zelden praktisch. Soms vraag ik mezelf af of we daarmee niet aan het kortste eind trekken – vooral als ik kijk naar onze toekomst. Want als we onze prestaties niet kwantificeerbaar kunnen maken, waarom doen we dat dan niet met onze doelen? Wat zou er gebeuren als we onze dromerige doelen een tikkeltje reëler insteken?

Neem mijn ouders. Zij zien het directe resultaat van hun harde werken – dat is altijd al zo geweest. Zij kozen daarvoor omdat ze wisten dat het zich vroeg of laat zou uitbetalen. Met een beetje geluk. En met succes. Zij voedden drie gezonde kinderen op, bouwden hun huis en uiteindelijk zelfs hun tweede (droom)huis. Wat hen dat kostte? Een lange, pragmatische adem, heldere doelen en genadeloos veel werk.

Men klaagt in de wandelgangen weleens dat millennials lui zijn. Ik geef ze geen ongelijk, maar dan wel tot op een zekere hoogte. Onze toekomstdromen en de onwetendheid over de stappen die we daarvoor moeten zetten wegen zwaarder dan onze schouders aankunnen. Daarin lijken wij misschien wel het meest te verschillen van onze ouwelui. Maar als er één ding is wat m’n ouders mij geleerd hebben, is het dat je droom mooi genoeg moet zijn om er een leven lang keihard voor te willen werken.

Nou ja, dat dromen hebben we in ieder geval onder de knie.

NB Mijn debuut ‘Generaliseren is zeg maar echt mijn ding.’ volgt in 2018. Met andere woorden: ik realiseer me dat dit niet voor iedereen geldt, de waarheid van mijn generatie ligt vast ergens in het midden.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

12 Comments

  1. Trijnie Wezenberg

    16th okt 2017 - 11:24 am

    Wat prachtig beschreven!! Wat een heerlijk zelfinzicht! Wat fijn dat je zo trots bent op wat je ouders bereikt hebben. Is ook fantastisch!!!Jij komt er ook wel. Liefs van mij

    • lisanne

      16th okt 2017 - 11:48 am

      Dankjewel Trijnie! Lief en leuk dat je meeleest! XXX

  2. dorine

    16th okt 2017 - 12:38 pm

    Kom maar met dat boek! Heel interessant!

    • lisanne

      16th okt 2017 - 1:13 pm

      Dank Dorine! Blij dat je het interessant vindt! Boek lijkt me wel wat, maar eerst nog wat meer kilometers maken zonder zijwieltjes ;-).

  3. Amy

    17th okt 2017 - 10:36 am

    Je schrijft echt heel goed, super fijn om te lezen en heel interessant! xx van je nichtje

    • lisanne

      18th okt 2017 - 9:26 am

      LIEF! XXXX

  4. Hans

    17th okt 2017 - 5:38 pm

    Super leuk om te lezen. Raakt me! Besef me alleen dat ik weet om wie het gaat en dat ik erg op de hoogte ben wat ze ervoor over hebben gehad. Vraag me af hoe iemand het leest die niet die band heeft.

    • lisanne

      18th okt 2017 - 9:25 am

      Dank Hans! Lezers die geen generatiegenoten zijn of mijn ouders niet kennen voelen er misschien wel minder voor. Misschien toch een plug-in installeren om emotionele respons te meten ;-).

  5. Peter Sterke

    18th okt 2017 - 10:26 pm

    Ik zie voor het eerst je BLOG. Leuk. Ik ga binnenkort de rest ook lezen. Werk hard en geef niet op, dan bereik je altijd iets.
    Succes.

    • lisanne

      19th okt 2017 - 9:46 am

      Ha wat leuk, Meester Peter! Dank!

  6. Annemiek Jansen

    19th okt 2017 - 10:49 pm

    Ha Lisanne,
    Mooi geschreven hoor! Heel filosofisch, daar kunnen we misschien wel eens een boom over opzetten, lijkt me leuk!
    Leuk om je teksten te lezen, ik vind ze echt goed! X

    • lisanne

      20th okt 2017 - 9:37 am

      Dank! Leuk om te horen! Een kerstboom? 😉 X

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

×