Fietscultuur

Mijn fiets is een import-Amsterdammer. Geboren in Berkel, getogen in de grote stad. Hij brengt me van het ellendige fietsdepot tot de diepste uithoeken in Oost. Of nou ja, dat fietsen doen we natuurlijk samen: ik de coureur met boerse spierkracht, hij de stalen ros. Ik ben aan hem gehecht als een pleister op een korstige wond, of als een stuk kauwgom onder een treinstoel. Dat komt omdat we samen de Amsterdamse straten leerden kennen. Je weet wel: die wegen vol met agressieve fietsers, verdwaalde toeristen en levensgevaarlijke taxichauffeurs. Het is geen geheim dat fietsen in Amsterdam een soort survival of the fietsers is.

Als je ooit een tweewieler hebt bemand in Mokum, begrijp je precies wat ik bedoel. Het is als een emotionele rollercoaster op twee wielen: je gaat van diepe dalen in de Damstraat tot grachtentochten vol met liefde in het magisch uur. Geen praktijkexamen kan je voorbereiden op het leed dat fietsen in de stad heet. Daar kan Amsterdam zelf trouwens niets aan doen hoor. Dat ligt aan de duivelse fietsers.

Gelukkig ben ik niet vies van een portie ongevraagd advies (“Weet je wat jij zou moeten doen?”), daarom presenteer ik vandaag drie manieren om te dealen met mentaal misbruik in het Amsterdamse fietscircuit.*

Optie 1: “(Rol nog steeds) Rustug (op je kapotte fiets).”

In deze eerste optie staat rust centraal. Doe hem in een potje en neem hem mee. Deze methode werkt heel simpel: gij zult tot tien trappen en een enkele zin met het woord ‘rustig’ eruit forceren. Ik demonstreer. Een aantal weken geleden fietste ik langs een pieper restaurant op de Kinkerstraat met de naam ‘Jacketz’. Ik vroeg me af of ik de enige was die ook altijd ‘& jeanzzzz’ denkt. De baanbrekende gedachtegang maakte dat ik afweek van de kaarsrechte fietslijn. Al gauw sneed een pittige tante mij af met haar fiets en een passief agressieve ‘PAR-DON’. Let wel: haar subtekst was ‘VUILE TRUT!’ Een beetje gepikeerd ontsnapte aan mij een quasi-defensieve ‘Rustig maar!’. Ik vervolgde mijn reis en vroeg me af of ze zich zou schamen. Stiekem hoopte ik van wel, maar mijn verstand wist beter. Die was allang haar yoga matje aan het installeren. Mijn oordeel over de rustige aanpak? Weinig effectief, maar wel goed voor je Chakra (Khan). 

Optie 2: “De Guilt Card”

De tweede optie is wat ze op de spreekwoordelijke straten ook wel ‘petty’ zouden noemen. Hij is volledig gericht op het creëeren van een schuldgevoel, maar zijn effectiviteit is compleet afhankelijk van de ontvanger. Ook deze optie heb ik beproefd.

Twee dagen na mijn laatste aanvaring voeg ik in vanaf de kruising bij mijn huis. Als er een ritsstrook zou zijn voor fietsers, reed ik daar. Die was er niet, dus deed ik mijn opperste best om niemand te belemmeren. Zonder succes. Een man reed op me in met zo’n kekke, elektrische turbofiets. Misschien kwam het door een midlife crisis. Of misschien verdiende ik het wel. Hoe dan ook: ik kreeg een vindingrijke selectie scheldwoorden naar mijn hoofd. Ik besloot in een fractieseconde om de retorische tactiek te gebruiken: ‘HALLO? DIT IS TOCH NERGENS VOOR NODIG?’. Toen ik drie meter naast hem stopte bij het rode stoplicht, droop een zichtbaar mengsel van schaamte en zweet van zijn roodgeblakerde gezicht. Of misschien was dat de kleur van woede. Joost mag het weten. Mijn eindoordeel? Een fijne uitlaatklep voor opgekropte woede, doch geen winnaar. 

Optie 3: Kunnen-we-anders-allemaal-godverdomme-normaal-fietsen (en-alle-taxichauffeurs-in-het-centrum-mogen-met-pensioen).

Dit is mijn persoonlijke favoriet. Ik stem voor een verplichte spoedcursus maatschappelijk verantwoord fietsen voor en door Mokum. “Gewoon. Normaal. Fietsen.” zou Rutte zeggen. En daarom ben ik een crowdfunding campagne gestart: www.alsikinjefietsbaan.com. Speciaal tegen verbaal misbruik in het fietsverkeer.

Oké, oké, even bloedserieus nu. Ik hou persoonlijk niet van binnen de lijntjes fietsen, want stiekem vind ik de Amsterdamse fietscultuur ook wel zijn charme hebben. Je wordt er hard van. In tegenstelling tot je banden. Dus laten we gerust met zijn allen blijven “Uitkijken trut”. Als we maar niet vergeten dat we allemaal weleens afwijken van onze route.

* Noot van de redactie: Gebaseerd op empirisch onderzoek met N = 1. Ik.

DISCLAIMER.
Wij (ik) zijn (ben) in geen geval verantwoordelijk door negatieve gevolgen naar aanleiding van dit artikel.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

1 Comment

  1. Robin van Maren

    14th jul 2017 - 9:34 am

    Haha, herkenbaar!

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

×