#FAIL

De zon schijnt recht op mijn hoofd, haar stralen branden op mijn bruine lokken. Het zal rond het middaguur zijn. Ietwat schaapachtig kijk ik omhoog naar het huis van mijn ouders. Het oogt groot, imposant bijna, met haar donkergrijze houten muren en puntige dak. “Kom kijken!”, roept mijn vader door de schuifpui. Hij kijkt samen met mijn zwager Marc (‘Marcules’ voor intimi) naar een college van Erben Wennemars. De ex-schaatser geeft een inspirerende les over succes en (of: in) falen. En over het vieren van kleine mijlpalen. Laat ik ze voor de vorm ‘mini successen’ noemen.

Frappante timing: die mini successen stonden de afgelopen weken hoog op mijn denk agenda. Ik opende het gesprek op werk: waarom vieren we onze successen niet vaker? Maar wat ik stiekem vergat, was om mezelf onder het spreekwoordelijke vergrootglas te leggen. Het is makkelijk om met vingers te wijzen en te zeggen: “Hallo, jij doet het niet goed!” Maar: hoe vaak sta ik zelf stil bij de kleine piek- en dalmomenten die dichterbij mijn einddoel brengen? Of beter nog: die me dichterbij mijn doelen brengen (het zijn er namelijk nogal wat).

Nou, je raadt het al: bar weinig.

Dat is dus doodzonde – zo leerde ik – want: als je alleen succes viert als je jouw zogenaamde eindstation bereikt, dan streef je je doel voorbij. Pun intended. Het bereiken van de stip aan de horizon geeft meer voldoening als je pauzes neemt tijdens de weg ernaartoe. Ademruimte na de successen én na de tegenslagen. Juist die fails maken de finish en overwinning zo mierzoet. Falen en opstaan. Om in de schijf van vijf te blijven hangen: honger naar succes hoef je niet te stillen met een decadente maaltijd, je moet tussendoor snacken.

Eigenlijk klinkt dit als gesneden koek, toch is het een manier van denken die ik nog niet geheel onder de knie heb. Zeg gerust: ik heb hem zo ver boven die knie, ’t is net zo’n minirokje uit de jaren ’90. Ik denk aan de momenten die semi-onopgemerkt aan mij voorbij gaan: als ik iets schrijf en publiceer, een traan of lach om verloren of gewonnen liefde, iedere gewonnen of verloren pitch, ieder gesprek waarin ik leer open te zijn. Die kleine mijlpalen – alle soorten en maten – brengen me dichter bij doelen die ik voor mezelf gesteld heb.

Het liefst pauzeer ik net zo lang bij de meh’s als de joepie’s. In werkelijkheid denk ik dat mijn falen altijd net een beetje zwaarder weegt, maar dat is ergens ook logisch. Je hebt immers een bepaalde kritische (terug)blik nodig om te kunnen zeggen: ‘Fuck it, ik probeer het nog eens en nu gaat het me lukken ook.’ Deze realisatie zie ik alvast als mijlpaal. Tijd voor confetti?

Ik kijk omhoog naar het zwarte glinsterende puntdak. Voor sommigen is dit zomaar een vakantiehuis, voor anderen is het een succesverhaal. Voor mijn ouders is dit net zo goed een gewaarwording van hun succes als van hun falen. Het zijn alle keren dat de ruiten van de kas afwaaiden tijdens de zoveelste storm. Alle keren dat ze een slecht jaar draaiden. En alle keren dat de prijzen beter waren dan die van hun collega’s. Een samenvatting van succes- en faalverhalen verpakt in houten planken, sprookjesachtige heuvels en een verzakte tuin. Zouden zij al die momenten – goed én slecht (‘Nee, het leven spaart je niet’) – omarmd hebben? Hen kennende wel. De zon brandt op mijn hoofd, mijn vaders opgewekte stem klinkt uit de woonkamer. “Ik kom eraan pap!”

Noot van de redactie – Ik las ooit een quote in de trant van: “Alles wat je nu doet, groot of klein, leidt tot je doel. Heb daar vertrouwen in.” Hij is me altijd bijgebleven, los van de bewoording. Iets over spijkers en koppen en slaan. En hey; als dit zweverig is, dan ben ik graag vrij van zwaartekracht.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.Spammen doe ik nooit. Pinky beloofd.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *