Extraordinary

.

Tim sent you a photo.

Op mijn scherm een doorzichtige map met wel 300 witte vellen papier erin, zo lijkt het. Op de voorkant staat in koeienletters “Petition for a nonimmigrant worker of extraordinary ability (O-1B)”, daaronder zijn naam en andere termen die ingewikkelder zijn dan nodig. Althans, dat denk ik. Ben niet thuis in politieke termen. Een bijzonder werkvisum geeft iemand met aantoonbaar buitengewone skills in bepaalde beroepen, film, muziek, whatever, voorrang op non-immigranten die dus, nou ja, normaal zijn. Ik wist niet dat het bestond, maar dat doet het.

Interessant. Als je voor een staat moet aantonen dat je buitengewoon bent of maakt, hoe bepaal je dan het nulpunt, of: het normaalpunt? Stijgt of daalt een norm bij publiekelijke erkenning? Ik schets een plaatje in mijn hoofd. Buitengewoon bewijsmateriaal: een kast met trofeeën*, een lange lijst aan Google Search resultaten, prestigieuze onderscheidingen, verkochte CD’s of boeken, uitverkochte optredens, proefschriften met allerlei publicaties en Nobelprijzen.

Vroeger was gewoon buitengewoon. Als je plaste op de wc in plaats van in je luier, kreeg je een applaus. Als je rapportcijfers bovengemiddeld waren, kreeg je een paar gulden in je hand gedrukt. Behaalde zwemdiploma’s, klimrek souplesse: allemaal materiaal voor staande ovaties. Stuk voor stuk waardevolle bekroningen van gewone dingen die heel bijzonder leken.

Maar buitengewoon wordt met de jaren gewoon en gewoon wordt een belediging. Nederlander of geen Nederlander. Normaliteit verliest zijn magie en wij daarmee ook een stukje kinderlijk enthousiasme. Dat herinnert me aan rijmelarij van een bijzondere man: “My childlike creativity, purity and honesty is honestly being crowded by these grown thoughts”.

We leggen onszelf allerlei verplichtingen op, naarstig op zoek  naar manieren om onze uniekheid te bewijzen. Maar voor wie? En waarom? Politiek bepaalt dat mensen die gewoon hun werk doen, gewoon muziek maken, gewoon schilderen en gewoon schrijven (lees: zonder bekroond te worden door massa, of belangrijke mensen) achterin de rij mogen aansluiten. Dat heeft natuurlijk meer met geld te maken dan met mensen, maar die twee zijn onlosmakelijk verbonden.

Oh well, ik dwaal weer af.

Als ik een land runde, verstrekte ik voorrang aan mooie mensen. Niet knappe mensen; móóie mensen. Van het soort dat, als je zes bierkratten op je fiets probeert stapelen en je niet weet hoe je de laatste erop krijgt zonder de boel te laten omkieperen, even stopt om de laatste voor je bovenop de toren te tillen. Een altruïstisch potje grote mensen Jenga. Van die mensen die misschien niet altijd doen wat goed is, maar wel altijd goudeerlijk zijn als ze de boel opfokken. Van die mensen die “bedankt” en “sorry” menen, mensen die vragen stellen om te luisteren niet om te horen. En van die mensen die een zak M&M’s meenemen wanneer je niets in huis hebt. De blauwe.

Ja man.

Dáár moeten we awards voor uitdelen. Daar moeten we onze politieke systemen op bouwen. Op buitengewoon móóie mensen. Gelukkig ken ik er genoeg. Dat één van die parels straks 9.000 kilometer verderop woont neem ik voor lief, want ik weet ook wel: buitengewoon mooie mensen verdienen de hele wereld en niet een klein beetje. En zo kan ik mezelf – warempel – toch nog een beetje verenigen met de States.

*Drunk Trophies tellen ook.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

Ladder

Ladder

november 08, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019
Afstand

Afstand

augustus 27, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *