Dobberen

Mijn intuïtie laat mij zelden in de steek. Het is de geheime ondertiteling op de voorste rij van de bioscoop. Zonder haar snap ik er geen ruk van – mét haar wordt het verhaal rond. Door haar kan ik knopen doorhakken, listige situaties ontwijken en verstandsverhoudingen tussen mensen peilen. Maar soms is ze een verraderlijke sannie. Wanneer ze me maar blijft toefluisteren over een situatie die er eigenlijk niet meer toe doet.

In dat opzicht lijkt luisteren naar mijn voorgevoel een beetje op Russische roulette. Daar waar ik vaak mijn gelijk haal – hieperdepiep! – zit ik er af en toe compleet naast. Als Sven Kramer tijdens de Olympische Spelen. Dat maakt dus ook dat ik soms twijfel wanneer ik naar mijn voorgevoel moet luisteren, en wanneer ik haar moet negeren.

Neem nu mijn zogenaamde ‘intuïtieve flashbacks’: terugkerende voorgevoelens die mij eens in de zoveel tijd bekruipen. Als een koortslip die iedere herfst oppopt. Altijd sluimerend aanwezig op de achtergrond – nooit echt storend. Totdat ik ineens wakker word met een korstig gevaarte vol op mijn bovenlip. Ik kan er een paar dagen niet omheen, en dan verdwijnt ze weer.

Wellicht is dit vrouw eigen. Of ben ik nu keihard aan het generaliseren. Afijn. Misschien herken je het wel. Op zulke momenten denk ik ineens een nieuwe waarheid te ontdekken over een verhaal dat ik al honderd keer heb uitgelezen. Eureka! Ik beredeneer in rondjes, met mijn voorgevoel op de bijrijdersstoel. Ook al weet ik dondersgoed dat de situatie onveranderlijk is. Want de grap is: de echte waarheid over het verleden is en blijft (altijd) hetzelfde.

Het doet er niet toe.

Een voorgevoel is bloedvermoeiend als je hem achteraf pas hebt. Dus besluit ik: als het gaat om het verleden, wil ik niet blind vertrouwen op mijn raadgever, maar mijn blik richten op wat vóór me ligt. Weer een Sven Kramertje dus, maar dan goed wisselen van visie. Zonder me op glad ijs te hoeven begeven.

Het maakt niet uit als dat me jarenlange training kost. Oneindige herhalingen in leren loslaten. En leren vergeven. Met als toetje een onderbuikspierkwartier. Intuïtie kan alleen van waarde zijn als zij een voorgevoel betreft. Voor achterafgevoelens is het leven te kort.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *