Caroline

Vandaag zou Mieke jarig zijn. Vandaag is ze jarig. Normaal zouden jullie taart eten, nu eet je wat je op een normale dinsdag ook zou eten. Misschien zelfs minder. Vanavond schenken jullie waarschijnlijk bubbels en wissel je blikken uit met je zus. Meer hebben jullie niet nodig, want: zussen.

We waren op een verjaardag toen het net gebeurd was, jij, ik en een hoop anderen. Je was er tegelijkertijd wel en niet. Niemand wist hoe, waarom of hoe nu verder. Het niet weten is gebleven, maar de wereld ging verder en jij ging vooruit. Niet verder, vooruit. Verder ga je alleen als je iets achter je laat. Mieke danst nog altijd om je heen als glitter in de lucht. ‘En ze is voor altijd jong en knap’, zou jij nu grappen.

Vandaag ben jij wijzer en ouder en heler ook al voelt dat soms niet zo. Je hebt dat weleens tegen me gezegd, ‘Het voelt nu anders’, maar soms weet ik niet of je dingen zegt zodat ik ze geloof of zodat je ze zelf gaat geloven. Dat weet ik omdat ik hetzelfde ben als jij. Als jij naturel bent, ben ik paprika. Zelfde aardappel, ander smaakje. De charmantere optie: andere outfit, zelfde lapje stof.

Soms vertel je dat iedere straathoek of geur of blik je bij Mieke kan brengen. Dan ga ik altijd huilen en lach jij me uit, of liever toe. Mijn ogen lopen ook vol terwijl ik dit typ, maar dat wist je al.

Ik zou je opvrolijken, maar ik heb geen toverstaf of bovennatuurlijke krachten. Ik heb alleen woorden. Over woorden gesproken: jij zegt altijd dat we pas vriendinnen werden toen ik schreef dat je altijd bij me terecht kon voor een schouder. Mijn vriendschap met jou begon eerder. Toen je me koffie leerde drinken bij Bel Mondo, denk ik. Grappig, mijn realiteit is de jouwe niet en dat is (ironisch genoeg) onze werkelijkheid.

Vandaag is Mieke-dag, net zoals alle andere dagen. Ik ken haar niet, maar ik ken jou. Zonder haar waren wij nooit wij geworden. Sterker nog: zonder haar, zijn wij wij geworden. Mijn schouder is nog altijd hier en de jouwe andersom ook. Dankbaar zijn is makkelijk met een vriendin zoals jij. En ik zou jouw vriendin niet zijn, als ik niet zou afsluiten met de woorden van jouw schoonmoeder in spé.

Op Mieke.

Love does not lessen by miles
It’s not locked out by doors or walls
But reinforced in thought and heart
It cannot be lost like a key
Or a sock
Or get left behind in a box
It is present in each and every breath
And flows deep with every beat and deed
It may not be your presence
But it’s your essence that remains
Forever dancing like glitter in our air

* Dit gedicht komt uit Dear Ben – Loyle Carner en werd geschreven door zijn moeder.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

Ladder

Ladder

november 08, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019
Afstand

Afstand

augustus 27, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *