Baby

Haar haren krullen lichtjes. Wat is het lang geworden, verwonder ik. De vorige keer dat ik haar zag, was het tien centimeter korter en droeg ze een twintig weken oude baby in haar buik. Nu ligt de kersverse hij op haar rechterarm. Hop. Aan de tiet. 

“Maar het is ook wel mooi, toch?” 

Ze kijkt haar zus indringend aan. Haar groene ogen doordrenkt van hoop. De manier waarop ze de vraag stelt, zegt alles over hoe zij is. Altijd op zoek naar dat ene sprankeltje positiviteit. Ook als dat betekent dat ze soms de schoonheid van negativiteit voorbij streeft. Alsof ze enkel kan betalen met de glanzende zijde van de munt. Of de keerzijde, in sommige gevallen. 

“Ja, natuurlijk.”

Haar blik wendt zich af van haar rechtertiet. Ik zit op de bank, samen met haar splinternieuwe baby, mijn vriendin en de fonkelnieuwe moeder. Of melkfabriek. Ho, ho. Niet mijn woorden. Zo voelt ze zich. Met een beetje geluk draagt hij haar nuchterheid in zijn genen. 

Ze gaat verder. 

“Ik ben de enige die hem eten geeft. Maar het betekent ook dat ik niets anders kan. Ik zit hier wel zo’n beetje vast.” 

Haar ogen schieten vol. Als hormonen zouden gieren, deden ze het. Daarin verschilt ze niets van andere kersverse moeders. Maar waarin zij wel verschilt, is de productietijd van deze smurf. Bijna vier jaar kostte het om hem te brouwen. En een onbeperkt abonnement op vastberaden magazine.

Ironisch genoeg, was hij daar ineens. Net zoals iedere andere baby. Aangekondigd en aanhankelijk. Maar als je zolang hebt gewenst, durf je tegen niemand te klagen. Behalve tegen je zus dan – zij houdt toch wel van je.

Ik probeer iets te verwoorden waardoor ze zich beter voelt, of misschien zeg ik het wel tegen mijzelf. Tevergeefs. “Het hoeft niet allemaal mooi en perfect te zijn. Die roze wolk heeft volgens mij een streng deurbeleid. En bij de rest van de moeders regent het ook gewoon moedermelk en tranen hoor.” 

Ik kijk om me heen. Alles hier is mooi en perfect. Behalve dan het leven dat hier geleefd wordt. Met alle twijfels en angsten en verdriet die daarbij horen. Leven. Zoals het hoort. Kotsdoeken en poepluiers. Een glas rode wijn, en een stiekem sigaretje. 

Perfectie is een illusie, denk ik terwijl ik naar buiten kijk. 

De zon gaat langzaam onder. De wolken kleuren roze, de zeewind wordt koeler. 

Zo hoort het te zijn.

Wil je mijn stukjes per mail ontvangen? Kan hoor, klik. De laatste kun je hier zien.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *