Anne

Ik ben jou wel honderd keer geweest.

Ik was jou toen ik mijn Britney Spears poster op de zijkant van mijn kast plakte. En ook toen ik tranen met tuiten huilde omdat zij plots geen muziek meer wilde maken. Ik was jou toen ik op mijn vijftiende vanaf Locomotion naar huis fietste over dat grimmige fietspad in Meerzicht. In mijn eentje, want ik vond mezelf zo’n grote meid. Ik was jou toen ik dat de week erop gewoon wéér deed. Ik was jou toen ik slaagde voor mijn VWO diploma. Wat keken mijn ouders scheel van trots. Dat deden de jouwe vast ook. Ik was jou toen ik dat een paar jaar later, bij mijn buluitreiking, weer mocht zien. Ik was jou zelfs toen ik Lion een selfie stuurde tijdens het hardlopen in de regen. En ik was jou toen ik me bedacht dat niemand anders die foto mocht zien.

Ik zou jou geweest zijn als iemand mij vroeg of ik ook zo moest schuilen voor de regen. Ik zou jou geweest zijn als ik klunzig omgevallen was met mijn fiets. Ik zou jou geweest zijn als hij mij voorbij had zien fietsen. Ik zou jou geweest zijn als de juiste plek mij op het verkeerde moment had uitgekozen. En dat is oneerlijkheid in zijn puurste vorm. Dat is verdriet in zijn puurste vorm.

Wij zijn jou allemaal, Anne. Maar wij hebben morgen nog. Ook al heb jij hem net zo hard verdiend. Vertel alsjeblieft nog eens: als jij de wereld nog een dag had, zou je ons dan verteld hebben lief te zijn voor elkaar? Zou je willen dat wij kunstwerken van je zouden maken op de muren van de NDSM-werf? Ik weet het niet.

Ik weet wel wat ik had gewild als ik jou was geweest, lieve Anne.

Dat je toch rust mag vinden. Ook al kan ik me, namens jou, even niet voorstellen hoe.

Meer lezen?

31 december

31 december

februari 02, 2020
Alarm

Alarm

november 18, 2019
Thuis

Thuis

september 07, 2019

Reageren?

Your email address will not be published. Required fields are marked *

×